Ο Φάρος του Ακρωτηρίου Υδατογραφία σε χαρτί, 46,00Χ50,00 εκ., 2025
The Akrotiri Lighthouse Watercolour on paper, 46,00 x50,00 cm, 2025

Στο Ακρωτήρι, στο νοτιότερο άκρο του νησιού, εκεί που άλλοτε άναβαν οι αρχαίοι τις φρυκτωρίες τους και οι ενετοί τον γουλά τους, ο φαροφύλακας ανάβει κάθε βράδυ τη λουσέρνα του, να φωτιστούν τα πελάγη ως τις εσχατιές του ορίζοντα, να γυρίσει η λάμπα, να χαμηλώσει, να δυναμώσει, να φτάσει το φως της πέρα μακριά, ως το μαύρο χάος και τα ηφαίστεια, να δείξει τον δρόμο στα καράβια. Και πάντα με την ίδια σειρά να ξαναρχίσει, σε ένα αδιάκοπο διάλογο, που ενώνει τον άνθρωπο με τη ζωή. Ο φάρος του Ακρωτηρίου κατασκευάστηκε από την Γαλλική Εταιρία Φάρων και Φανών το 1892. Το ύψος του πύργου του έφτανε τα 10 μέτρα και το εστιακό του ύψος τα 100 μέτρα. Ο φάρος στην αρχή λειτουργούσε με πετρέλαιο και ακτινοβολία γύρω στα 23 ναυτικά μίλια, ενώ σήμερα, που έχει πλήρως αυτοματοποιηθεί, η φωτιστική του ορατότητα φτάνει μέχρι τα 24 ναυτικά μίλια. Ο φάρος του Ακρωτηρίου ήταν από παλιά αγαπημένος προορισμός για τους κατοίκους του νησιού, λόγω της μοναδικής του θέας. Άλλος σπουδαίος φάρος, στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού ήταν ο φάρος της Οίας. Κατασκευάστηκε το 1893, αλλά το 1969, γκρεμίστηκε ύστερα από υποχώρηση του εδάφους, η οποία προκλήθηκε από την αλόγιστη εξόρυξη θηραϊκής γης.

---

At Akrotiri, the island’s southern-most tip—where ancient Greeks once lit beacon fires and, later, the Venetians manned their towers—the lighthouse keeper still kindles his lamp each evening. The lens turns, dims, flares and pushes its beam far across the dark chaos of sea and volcanoes to guide the ships. Then, in perfect order, the sequence begins again in an endless dialogue that binds humanity to life itself. Built by the French Lighthouse & Beacon Company in 1892, the tower stands 10 m high with a focal height of 100 m. Originally powered by oil, its range was about 23 n mi; now fully automated, its light reaches 24 n mi. The Akrotiri lighthouse has long been a favourite excursion for locals, thanks to its view. Another notable beacon once stood at Oia’s north-western tip; erected in 1893, it collapsed in 1969 after ground subsidence caused by reckless quarrying.

Μικρές Υφάντρες Υδατογραφία σε χαρτί, 36,00Χ40,00 εκ., 2025
The little Weavers Watercolour on paper, 36,00 x40,00 cm, 2025

Ο Εφημέριος των Καθολικών π.Νικόλαος Κοκκαλάκης ίδρυσε το 1960, στο άλλοτε συγκρότημα της Ιεράς Μονής των Αδελφών του Ελέους, στην Καθολική Συνοικία των Φηρών, μία Σχολή Ταπητουργίας με χειροκίνητους αργαλειούς, η οποία λειτούργησε για 28 συνεχή έτη σαν παράρτημα της «Πρόνοιας». Στόχος της ήταν να δώσει μία καλή εκπαίδευση και μία ευκαιρία στα κορίτσια της Σαντορίνης, καθολικά και ορθόδοξα, να βρουν εύκολα δουλειά και να μην αναγκάζονται να ξενιτεύονται στην Αθήνα. Ήταν παράλληλα και μία προσπάθεια διάσωσης της λαϊκής τέχνης και της τοπικής παράδοσης της υφαντικής και της ταπητουργίας, όπως μεταφέρονταν μέχρι τότε από γενιά σε γενιά, και από μάνα σε κόρη. Οι μικρές υφάντρες, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, μάθαιναν να σχεδιάζουν μόνες τους τα πατρόν, να διαλέγουν τοπικά διακοσμητικά θέματα, και να ακολουθούν τις τοπικές τεχνικές που συχνά σχετίζονταν με τη διαθεσιμότητα των πρώτων υλών της περιοχής και τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων. Μερικά χρόνια αργότερα ιδρύεται από τον ΕΟΤ στην Οία ένα άλλο μικρό εργαστήριο υφαντικής, όπου νεαρές κοπέλες εκπαιδεύονταν να υφαίνουν στους αργαλειούς τους κουρελούδες και άλλα ελαφριά υφαντά.

---

In 1960 Father Nikolaos Kokalakis founded a Carpet-Weaving School with hand-looms in the former Sisters of Mercy building complex in Fira’s Catholic Quarter. Operating for 28 years as a branch of the Church charity “Pronoia,” it offered Catholic and Orthodox girls alike sound training and local employment, sparing them the need to leave for Athens. At the same time, it rescued Santorini’s weaving tradition, until then passed from mother to daughter. Under their teacher’s eye, the “little weavers” designed their own patterns, chose native motifs and used techniques shaped by local raw materials and daily needs. A few years later the Greek National Tourist Organisation opened another small weaving workshop in Oia, where young women learned to make rag rugs and other light fabrics.

Παρέλαση Προσκόπων Υδατογραφία σε χαρτί, 58,00Χ54,00 εκ., 2024
Scouts’ Parade Watercolour on paper, 58,00 x54,00 cm, 2024

Στα στενά της Καθολικής Συνοικίας των Φηρών, στα Φράγκικα, μια ομάδα προσκόπων επιστρέφει με γοργό βηματισμό από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Προπορεύονται τα τύμπανα, τα κρουστά και τα άλλα όργανα για να δίνουν τον ρυθμό. Ακολουθούν τα υπόλοιπα λυκόπουλα. Αν και παιδιά μικρής ηλικίας, πιστά στους κανόνες και τις αρχές του προσκοπισμού, προχωρούν με κινήσεις απόλυτα συντονισμένες και βλέμμα σοβαρό και υπερήφανο. Στο νησί το προσκοπικό σώμα ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1936, και από τις δύο μεγάλες ομάδες του, μία ναυτοπροσκόπων και μία πεζοπροσκόπων, πέρασαν και ανδρώθηκαν πολλές γενιές Σαντορινιών.

---

Through the narrow streets of Fira’s Catholic Quarter, “Fragika”, a troop of scouts strides home from the 25th March Independence-Day parade. Drums, percussion and other musical instruments set the pace; behind them marched the 'wolf-cubs'—still children, yet strictly disciplined and proud, marching in coordination and adhering to the scouts’ principles. Scouting arrived on the island in April 1936, and from its two large troops—one sea-scout, one land-scout—many generations of islanders have grown.

Πρώτη Ανάσταση Υδατογραφία σε χαρτί, 36,00Χ56,00 εκ., 2025
First Resurrection Watercolour on paper, 36,00 x56,00 cm, 2025

Από νωρίς το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, όλο το χωριό είναι στην εκκλησία, στην λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης, όπου ψάλλεται το πρώτο «Ανάστα ο Θεός» καθώς και άλλα Αναστάσιμα τροπάρια για την ελευθέρωση των ψυχών και την λύτρωση όλης της κτίσης από την φθορά και τον θάνατο. Ο παππάς κρατώντας μία αγκαλιά δαφνόφυλλα ραίνει τους πιστούς με βάγια, προαγγέλλοντας την μεγάλη γιορτή του Πάσχα. Όσοι έχουν συγγενείς πεθαμένους τραβούν για τα μνήματα, να τιμήσουν τους νεκρούς τους και να μοιραστούν μαζί τους το χαρμόσυνο μήνυμα. Μικροί και μεγάλοι με φαναράκια και κεριά, γυναίκες με θυμιατά και παπαδοπαίδια με εξαπτέρυγα και λάβαρα και ο φούρναρης με ένα τεράστιο πρόσφορο να το «διαβάσει» ο παππάς. Ο λαμπρός ανοιξιάτικος ήλιος, οι ψαλμωδίες, τα χρώματα και οι μυρωδιές της Άνοιξης δυναμώνουν το μήνυμα της Ανάστασης και γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στους δύο κόσμους, νεκρών και ζωντανών.

---

Early on Holy Saturday the whole village gathers, at the local church, for the First Resurrection service, when the priest chants the first “Arise, O God” and other hymns proclaiming liberation from decay and death. Holding an armful of bay leaves, he scatters them over the congregation, heralding Easter. Families then visit the cemetery to share the joyous news with their dead. The streets were filled with small children carrying lanterns and candles, women holding censers, altar boys bearing banners and the baker carrying a huge “prosphoron”. Spring sunshine, chanting, scents and colours intensify the message of Resurrection until the gap between living and dead seems to vanish.

Ορυχείο Θηραϊκής Γης Υδατογραφία σε χαρτί, 56,00Χ47,00εκ., 2025
Pumice Stone Quarry Watercolour on paper, 56,00 x47,00 cm, 2025

H εξόρυξη της θηραϊκής γης (φυσικής ποζολάνης) αποτέλεσε σημαντικό τομέα της θηραϊκής οικονομίας. Ήδη από το 1890 εμφανίζονται τα πρώτα ορυχεία στο νησιωτικό σύμπλεγμα, αγκιστρωμένα σε διάφορα σημεία του γκρεμνού της καλντέρας. Το υλικό εξορυσσόταν και στην συνέχεια, με την χρήση βαγονέτων που κινούνταν σε σιδηροτροχιές, μεταφερόταν στο χείλος του γκρεμού, όπου περνούσε από κόσκινα διαφορετικών διαβαθμίσεων, διαχωριζόταν σε τρία μεγέθη (πούδρα, ελαφρόπετρα, λίθοι) και κατέληγε σε μεγάλα σιλό. Στο κατώτερο μέρος της καλντέρας υπήρχε η προβλήτα με την σκάλα φόρτωσης. Όταν έφτανε το πλοίο για να φορτώσει, οι εργάτες άνοιγαν τις πόρτες των σιλό και το υλικό μέσω βαγονέτων ή μεταφορικών ταινιών μεταφερόταν προς τον γερανό και από εκεί στο αμπάρι του πλοίου. Η θηραϊκή γη θεωρείτο πολύτιμο ορυκτό, χρήσιμο σαν οικοδομικό υλικό σε όλα τα τεχνικά έργα και ιδίως τα λιμενικά, λόγω της μεγάλης αντοχής της στο νερό. Μεγάλες ποσότητες θηραϊκής γης χρησιμοποιήθηκαν κατά την κατασκευή των λιμανιών της Κωνστάντζας, της Τεργέστης και του Πειραιά καθώς και της διώρυγας του Σουέζ.

---

The quarrying of pumice stone or “Theran Earth” (natural pozzolana coming from the volcanic earthquakes) long sustained Santorini’s economy. From 1890 the first cliff-edge pumice quarries appeared along the caldera (volcanic basin). Wagons on rails hauled the material to the rim, where it was sieved into powder, pumice and stone, then stored in big deposits. A jetty with a loading ladder waited below; when ships arrived, workers released the pumice stone, guided it to a crane and into the hold. Valued for its water-resistant strength, pumice stone as a construction material went into the harbours of Constanța, Trieste and Piraeus and into the Suez Canal.