Home
Index
Theran Rituals
Paintings 2024 - 2025
Vrisaki
Syntagma Square
Omonia Square
Athens in ‘60s
Ubi Bene Ibi Patria - Athens
Ubi Bene Ibi Patria - Smyrna
The Trip
Aurora in August
Calendars
Exhibitions and Texts 2025-26
Exhibitions and Texts 2025
Exhibitions and Texts 2022-24
Exhibitions and Texts 2020-21
Exhibitions and Texts 2014-19
Info
Η Μαρουλία της Οίας
Μaroulia of Oia
Η Μαρουλία της Οίας Υδατογραφία σε χαρτί, 34,00Χ45,00 εκ., 2025
Μaroulia of Oia Watercolour on paper, 34,00 x45,00 cm, 2025
Την δεκαετία του ’70 άρχισαν να φτάνουν στην έρημη ακόμη από τους σεισμούς Οία οι πρώτοι επισκέπτες. Συνήθως ήταν φοιτητές της Αρχιτεκτονικής, έτοιμοι να θυσιάσουν ακόμη και τον ύπνο τους προκειμένου να ζήσουν και να αποθανατίσουν την μαγεία του σκηνικού. Ανεβαίνοντας από τις καραβολάδες της Αρμένης, συναντούσες δεξιά το καφενείο LAUDA, το οποίο σέρβιρε καφέ, ομελέτες και κανένα σαγανάκι. Το καλοκαίρι μπορούσες να νοικιάσεις μία θέση στην ταράτσα του, για να απλώσεις το sleeping bag σου και να κοιμηθείς. Αν ήθελες να κάνεις και χρήση μπάνιου τότε πλήρωνες διπλά. Δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό και οι περισσότερες ανάγκες καλύπτονταν από το νερό της βροχής, το οποίο συνέλεγαν σε στέρνες και το έβραζαν πριν το πιούν. Η ψυχή του μαγαζιού, η Μαρουλία, ήταν πάντα πίσω από τον πάγκο, έψηνε καφέδες, τηγάνιζε αυγά, έπλενε πιάτα. Αν ήσουν τυχερός, μπορούσε να σε κεράσει και κανένα μελιτίνι. Στο καφενείο δεν υπήρχε τιμοκατάλογος, ούτε καν σταθερές τιμές. Ο χώρος ήταν πολύ λιτός. Ένας υπόσκαφος θόλος, με ένα ηλεκτρικό ψυγείο με βιτρίνα παλαιού τύπου, μερικά ξύλινα τραπέζια και ένα πλαστικό εμπριμέ τραπεζομάντηλο. Στο καφενείο της Μαρουλίας δεν σύχναζε πολύς κόσμος. Συνήθως έβρισκες εκεί τον Μαστραντώνη τον καραβομαραγκό της Αρμένης, τον Φύτρο τον άντρα της Μαρουλίας και καμιά φορά τον Γιώργο Χατζηγιαννάκη με την γυναίκα του την Έβελυν, οι οποίοι, αν και Αθηναίοι, είχαν από τότε συνδέσει την τύχη τους με το νησί.
In the 1970s the first visitors reached the still ruined from the 1956 earthquakes village of Oia—mainly architecture students willing to forfeit sleep for the village’s beauty. Climbing from Armeni stairs, you met the café LAUDA on the right, serving coffee, omelettes and the odd saganaki. In summer you could rent roof-space for your sleeping bag; bathroom use cost double. With no running water, rain was stored in cisterns and boiled for drinking. Maroulia, the owner and café’s soul, brewed coffee, fried eggs, washed dishes and sometimes treated lucky patrons to a melitini (local sweet). There was no menu—or fixed price list. The domed caved room held an old glass-fronted fridge, a few wooden tables and a plastic-patterned cloth. Regulars were few: Mastrantonis the boat-builder, Fytros—Maroulia’s husband—and, now and then, Giorgos Chatzigiannakis and his wife Evelyn, Athenians who had already tied their fortunes to the island.
In the 1970s the first visitors reached the still ruined from the 1956 earthquakes village of Oia—mainly architecture students willing to forfeit sleep for the village’s beauty. Climbing from Armeni stairs, you met the café LAUDA on the right, serving coffee, omelettes and the odd saganaki. In summer you could rent roof-space for your sleeping bag; bathroom use cost double. With no running water, rain was stored in cisterns and boiled for drinking. Maroulia, the owner and café’s soul, brewed coffee, fried eggs, washed dishes and sometimes treated lucky patrons to a melitini (local sweet). There was no menu—or fixed price list. The domed caved room held an old glass-fronted fridge, a few wooden tables and a plastic-patterned cloth. Regulars were few: Mastrantonis the boat-builder, Fytros—Maroulia’s husband—and, now and then, Giorgos Chatzigiannakis and his wife Evelyn, Athenians who had already tied their fortunes to the island.