Οι Ανεμόμυλοι στο Φηροστεφάνι
The Windmills of Firostefani

Οι Ανεμόμυλοι στο Φηροστεφάνι Υδατογραφία σε χαρτί, 40,00Χ55,00 εκ., 2025
The Windmills of Firostefani Watercolour on paper, 40,00Χ55,00 cm, 2025
Στο Φηροστεφάνι, στην παλαιά επαρχιακή οδό Φηρών -Ημεροβιγλίου, σ’ ένα υψηλό σημείο, εκτεθειμένο από όλες τις πλευρές στους ισχυρούς ανέμους και ιδανικό για «μυλοτόπι», υπήρχαν από παλιά τέσσερις ανεμόμυλοι, με τα μυλόσπιτα και τους φούρνους τους. Οι μύλοι αυτοί έβγαζαν κριθαρένιο αλεύρι για το ψωμί, που αποτελούσε τη βάση της διατροφής της εποχής, αλλά και άλλα ζυμαρικά-παράγωγά του (χυλοπίτες, τραχανάδες κ.α.). Σακιά με έτοιμο αλεύρι στοιβάζονταν έξω από τον μύλο για να φορτωθούν στα μουλάρια και να φύγουν, ενώ παραδίπλα, η γυναίκα του μυλωνά έψηνε στον φούρνο τα τοπικά κριθαρένια παξιμάδια. Η κατασκευή του ανεμόμυλου, ιδίως του μηχανισμού του, ήταν δύσκολη και δαπανηρή υπόθεση. Χρειάζονταν περισσότερα από 800 μεροκάματα «ήλιο με ήλιο», μυλομαραγκών, ξυλουργών, κτιστάδων, σιδεράδων και αγωγιατών. Οι κατασκευαστές των μύλων, οι μυλομαραγκοί, που ήξεραν τα μυστικά της τέχνης και δεν τα αποκάλυπταν παρά μόνο στους γιούς τους, αλλά και οι χειριστές των μύλων, οι μυλωνάδες, διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό κοινωνικό και οικονομικό ρόλο στην τοπική θηραϊκή κοινωνία.
On a high, windswept point of Firostefani village, beside the old Fira–Imerovigli road, stood four windmills with their mill-houses and ovens. They ground barley into flour for bread, which was the basis of the diet of that time, and for pasta such as “hilopites” and “trahanas”. Sacks of flour awaited mules outside while the miller’s wife baked barley rusks nearby. Building a windmill, especially its mechanism was a difficult and expensive undertaking. It demanded over 800 dawn-to-dusk workdays by millwrights, carpenterts, masons, smiths and muleteers. Millwrights kept their craft’s secrets for their sons, and both they and the millers held major social and economic sway in the local society.
On a high, windswept point of Firostefani village, beside the old Fira–Imerovigli road, stood four windmills with their mill-houses and ovens. They ground barley into flour for bread, which was the basis of the diet of that time, and for pasta such as “hilopites” and “trahanas”. Sacks of flour awaited mules outside while the miller’s wife baked barley rusks nearby. Building a windmill, especially its mechanism was a difficult and expensive undertaking. It demanded over 800 dawn-to-dusk workdays by millwrights, carpenterts, masons, smiths and muleteers. Millwrights kept their craft’s secrets for their sons, and both they and the millers held major social and economic sway in the local society.
